Η Εταιρεία: ο σημαντικότερος θεσμός στον κόσμο

Σχόλιο για το βιβλίο ‘Η εταιρεία’, των Τζον Μικλεθουέιτ, Αντριάν Γούλντριτζ. (Όπως δημοσιεύτηκε στο περιοδικό The Books’ Journal – Τεύχος 25, Νοέμβριος 2012)

Ο Τόπος

Σκούρα κοστούμια, γκρίζα πουκάμισα, μονόχρωμες γραβάτες, μικρή βαλίτσα (που μπορεί να περάσει με ταχύτητα τον έλεγχο αποσκευών, αλλά και να χωράει αλλαξιές τριών ημερών τουλάχιστο). Με το iPod να τους προστατεύει από την ανεξέλεγκτα ακαθόριστη φωνή του Κόσμου, έχουν το βλέμμα τους στραμμένο στο φορητό τους υπολογιστή. Ο δικός τους κόσμος είναι ο κόσμος της αλληλογραφίας που πρέπει να απαντηθεί πριν από την επόμενη πτήση, της παρουσίασης που θα έπρεπε να είναι ήδη έτοιμη, της συμφωνίας που δεν λέει να κλείσει, της ανάλυσης που πρέπει να μεταφραστεί σε κάποια παράξενη γλώσσα.

Read More...

Prosperity Vs. Economic Freedom

Στο παρακάτω γράφημα, αντιπαραθέτω το δείκτη Ευημερίας με το δείκτη Οικονομικής Ελευθερίας.

Είναι αλήθεια ότι οι στατιστικοί συσχετισμοί δεν επαρκούν ως εργαλεία για να μας οδηγήσουν σε οποιοδήποτε συμπέρασμα. Μπορούν όμως συχνά να βοηθήσουν τη σχετική θεωρητική συζήτηση και να κατευθύνουν το χώρο της έρευνάς μας. 
ΠΗΓΕΣ:

• The 2012 Legatum Prosperity Index
• The 2012 World Economic Freedom Index

Read More...

Πόσους δημόσιους υπάλληλους χρειαζόμαστε;

Πέρα ίσως από τα οργανωμένα συνδικάτα που δεν έχουν κανένα απολύτως λόγο να υποχωρήσουν από τα προνόμιά τους, είναι ελάχιστοι πλέον όσοι αρνούνται ότι πρέπει να καταργηθεί η μονιμότητα στο δημόσιο τομέα. Και πολύ σωστά. Όχι από εκδικητική μανία, ούτε ακολουθώντας εξισωτικές μονομανίες με τον ιδιωτικό τομέα. Αλλά γιατί, πολύ απλά, πρέπει να ξεπεράσουμε την εποχή που η εργασία στο δημόσιο ισοδυναμούσε με πληρωμένη αεργία. Πρέπει να αρχίσουμε να επιβραβεύουμε τους ικανούς κι αποδοτικούς υπαλλήλους και να επιτρέπουμε σε όσους κάνουν κατάχρηση της θέσης τους να αναζητήσουν ξανά την τύχη τους στην αγορά εργασίας. Ωστόσο, η κατάργηση της μονιμότητας δεν αρκεί ως μεταρρυθμιστική κατεύθυνση.

Read More...

Το νέο Οίκαδε και οι σειρήνες της πανωλεθρίας

Γράφει ο Χάρης Πεϊτσίνης

Το ημερολόγιο έγραφε  1922. Λίγες βδομάδες προτού το ελληνικό στρατηγείο συμπτυχθεί στη Σμύρνη και αποστείλει τις περίφημες διαταγές του σε ώτα μη ακουόντων (γιατί τα  στρατεύματα είχαν ήδη διαλυθεί και άτακτα συνέρρεαν στα παράλια της Μικράς Ασίας), στην «παλιά» Ελλάδα, η κούραση και η απελπισία του κόσμου, το βάρος των ευθυνών του πολιτικού κατεστημένου, η αντικειμενική αδυναμία εύρεσης μιας σωτήριας λύσης, όλα αυτά μαζί και καθένα χωριστά είχαν πλάσει το νεοφανές, και θνησιγενές ιδεολόγημα του «οίκαδε». Ποιο ήταν το περιεχόμενο αυτού του  ιδεολογικού υποπροϊόντος της κρίσης; ότι ο πόλεμος δεν επρόκειτο να κερδηθεί. Ότι οι ξένοι μας είχαν προδώσει, και οι πολιτικοί μας επίσης. Ότι οι ελπίδες και οι θυσίες είχαν φτάσει το μέγιστο βαθμό τους, ότι αυτά που βίωνε η χώρα ήταν τα «χειρότερα», και χειρότερα δε μπορούσαν να γίνουν. Και ότι γι’αυτό ακριβώς το λόγο, μόνη λύση, ήταν η αποχώρηση των στρατευμάτων, η εγκατάλειψη της μικρασίας, η πολιτική και οικονομική περιχαράκωσή μας «Οίκαδε»: στη φιλόξενη αγκαλιά της παλαιάς Ελλάδας, μακριά από το κρύο, μακριά από τη βία και το θάνατο που μας περίμενε στην Ανατολή.

Read More...

Περί του Κοινού Νομίσματος

Ήταν μάλλον ο Γάλλος φιλόσοφος Frederic Bastiat που πρώτος εντόπισε τη σχέση μεταξύ εμπορίου και πολέμου: «εκεί όπου προϊόντα δεν περνούν τα σύνορα, τα περνά ο στρατός».

Αν και τέτοιου είδους σλόγκαν είναι συχνά απλουστευτικά και καταλήγουν σε κακόγουστα κλισέ, η φράση αυτή που αποδίδεται στον Bastiat αποτελεί πιθανά το ισχυρότερο επιχείρημα υπέρ της Ευρωπαϊκής Ενοποίησης και, γενικότερα, του ανοίγματος των εμπορικών συνόρων. Εγώ θα έκανα κι ένα βήμα παρακάτω: «όπου περνούν προϊόντα και άνθρωποι, δεν περνά σχεδόν ποτέ ο στρατός». Κι αυτή είναι η μεγάλη επιτυχία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στο ναδίρ της χειρότερης κρίσης των τελευταίων δεκαετιών, οι στρατοί βρίσκονται στα στρατόπεδά τους και τα σύνορά μας συνεχίζουν να διασχίζονται μονάχα από προϊόντα, ανθρώπους και ιδέες.

Read More...

It’s not the economy, stupid

Ακόμη κι αν βρίσκαμε ένα μαγικό ραβδί που θα εξαφάνιζε το δημόσιο χρέος μια για πάντα. Ακόμη κι αν ανακαλύπταμε τη φιλοσοφική λίθο που θα μετέτρεπε τους προϋπολογισμούς του κράτους πλεονασματικούς. Ακόμη και τότε, πολύ φοβάμαι ότι δεν θα καταφέρναμε να ξεπεράσουμε την κρίση, μιας και η δημοσιονομική της μορφή είναι μονάχα το ορατό σύμπτωμα και όχι η αιτία της. Η πολιτική και θεσμική κρίση είναι τόσο βαθειά που ακόμη κι αν επιτυγχάναμε να ξεπεράσουμε το σκόπελο της άμεσης χρεοκοπίας, πολύ δύσκολα θα καταφέρναμε να οδηγηθούμε σε μια πορεία ανάπτυξης, επιχειρηματικής περιπέτειας και δημιουργικότητας.  

Το φιλελεύθερο αίτημα για μικρό και αποτελεσματικό κράτος – αίτημα που φαίνεται να έχει πλέον αρχίσει να κερδίζει έδαφος στο πεδίο της πολιτικής αναζήτησης και στη χώρα μας – γίνεται ανούσιο ή και επικίνδυνο αν δεν συνοδεύεται από την ύπαρξη και την υπεράσπιση του Κράτους Δικαίου.

Read More...

Αγαπητέ διαδηλωτή...

Χτες και προχτές βρέθηκες στους δρόμους και τις πλατείες της χώρας μαζί με τις συντεχνίες και τους κομουνιστές για να διαδηλώσεις ενάντια στην πολιτική της κυβέρνησης και την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου. (Ή, τουλάχιστο, αυτό υποθέτω.)
Κατανοώ γιατί οι κομουνιστές βρίσκονται στους δρόμους. Πιστεύουν ότι η κατάρρευση του καπιταλισμού και της αστικής δημοκρατίας είναι αναπόφευκτη και έχουν αναλάβει το χρέος να την επισπεύσουν οδηγώντας την κοινωνία σε μια μόνιμη πορεία κλιμάκωσης της βίας  και της πολιτικής αστάθειας. Κατανοώ και γιατί οι συντεχνίες έχουν εξαγριωθεί. Για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία της χώρας αισθάνονται ότι απειλούνται τα προνόμιά τους. Όχι ότι έχουν ακόμη απειληθεί άμεσα, μιας και ούτε το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων έχει προχωρήσει όπως θα έπρεπε, ούτε βέβαια έχει γίνει ακόμη κάποια ιδιωτικοποίηση, όπως σχεδιάστηκε.

Read More...

Taxibeat

Μέσα στις ατέρμονες συζητήσεις περί του δημόσιου χρέους και της κατεύθυνσης που πρέπει να ακολουθήσει η οικονομία της χώρας («μείγμα πολιτικής», όπως το ονομάζουν τελευταία), ξεχνάμε ότι η Οικονομία δεν περιορίζεται στα δημόσια οικονομικά του κράτους. Δεν εξαρτάται (μόνο) από το ύψος των ελλειμμάτων και δεν κατευθύνεται ως καλολαδωμένη μηχανή προς τη μια ή την άλλη πορεία.
Η Οικονομία είναι ένα δυναμικό οικοσύστημα και, ως τέτοιο, η εξέλιξή της καθορίζεται κυρίως από τη συμπεριφορά των μελλών της. Απλώνεται, συρρικνώνεται, πλουτίζει, ή γίνεται φτωχότερη, ανάλογα με την αντίστοιχη δημιουργικότητα, προσαρμοστικότητα και ευελιξία των «ειδών» που την απαρτίζουν. Κι όσο ανόητη είναι η θεωρία του ‘ευφυούς σχεδιασμού’ στη φύση, το ίδιο ανόητη είναι κι η θεωρία του ‘ευφυούς σχεδιασμού’ στην αγορά. (Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι αυτοί που εναντιώνονται στην όποια παρέμβαση στη φύση, επιζητούν διαρκώς την κάθε παρέμβαση στην Οικονομία.) Όταν ο Adam Smith μιλούσε για το ‘αόρατο χέρι’ της αγοράς, δεν περιέγραφε φυσικά στο κρυμμένο χέρι του γραφειοκράτη. Αναφερότανε στη δύναμη της φυσική επιλογής και την πορεία της εξέλιξης των οικονομικών ειδών.

Read More...

Περί των δεδομένων

Επειδή πολύς λόγος γίνεται τελευταία για το ποιος ευθύνεται για το δημόσιο χρέος, καθώς και για το πραγματικό μέγεθος των δαπανών του κράτους για τους δημόσιους υπάλληλους, αποφάσισα να συγκεντρώσω τα δεδομένα στους παρακάτω πίνακες για να είναι ξεκάθαρη η εικόνα.

Read More...

Εναλλακτικά Σενάρια

Ο χώρος μιας εμπορικής έκθεσης μετατρέπεται κάθε χρόνο σε πεδίο πολιτικών εξαγγελιών και, πολύ συχνά, σε πεδίο μάχης στους δρόμους και τις πλατείες της πόλης. Η Θεσσαλονίκη, αντί να ζωντανεύει εμπορικά, να πανηγυρίζει την επιχειρηματικότητα και να χορεύει στους ρυθμούς της αγοράς, σέρνεται κάτω από την καταστροφική μανία συνδικάτων και δήθεν αγανακτισμένων πολιτών. Οπότε και το εύλογο ερώτημα: γιατί επιμένει η πολιτική ηγεσία του τόπου να νομιμοποιεί με την παρουσία της αυτή την παρακμή των βίαιων θεατρινισμών;
Το ευτυχές βέβαια είναι ότι τουλάχιστο ετούτη τη φορά ο πρωθυπουργός απέφυγε την εξαγγελία νέων παροχών κι επιδοτήσεων. Το δυστυχές όμως είναι ότι επέμεινε στην εξαγγελία μέτρων που θα έπρεπε ήδη από καιρό να είχαν υλοποιηθεί. Και το τραγικό, ότι οι έλληνες πολίτες είναι ξανά αναγκασμένοι να συνεισφέρουν «έκτακτα» αντισταθμίζοντας τις αποτυχίες του κρατικού μηχανισμού. (Θα πρέπει μάλλον να βρούμε το θάρρος και να αποδεχτούμε ότι αν ένα σενάριο επαναλαμβάνεται τακτικά δεν μπορεί να αποτελεί πλέον έκτατο φαινόμενο - θα ήταν πιο ειλικρινές να μιλάμε για την «τακτική εισφορά» του διμήνου.)

Read More...

Η επόμενη μέρα

Δεν είναι παράξενο που στις σκοτεινές ημέρες της σύγχρονης Ελλάδας κυριαρχούν οι καιροσκόποι και οι μετριότητες. Όσο πιο θολό το τοπίο, τόσο μεγαλύτερη η τάση των νηφάλιων φωνών να επιστρέψουν στο μικρόκοσμό τους, να ιδιωτεύσουν, να αναζητήσουν διεξόδους πέρα και έξω από το θόρυβο της ανοησίας. Το τραγικό είναι ότι πρωταγωνιστές παραμένουν τότε αυτοί που φωνάζουν περισσότερο, χειρονομούν πιο θεατρικά, σπρώχνουν.

Read More...

Το μυστήριο των δημοσίων υπαλλήλων

Ο ακριβής αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων παραμένει ένα από τα άλυτα μυστήρια του ελληνικού δημοσίου. Μια από τις άμυνες που έχει εξελίξει η παρασιτική φύση του ελληνικού κράτους είναι και η αντίσταση στην πραγματικότητα των μετρήσιμων μεγεθών.

Αν και με ευκολία μπορούμε να ισχυριστούμε ότι ο αριθμός αυτός είναι υπέρμετρα μεγάλος, δεν έχουμε δυστυχώς στη διάθεσή μας καμία εκτίμηση για το πραγματικό του μέγεθος. Πιθανότατα τα μεγέθη που χάνονται στη μαύρη τρύπα της δημοσιονομικής άγνοιας ξεπερνούν αυτά της συνειδητής παραποίησης.

Read More...

Παπανδρέου ΙΙ

Ο Ανδρέας Παπανδρέου πίστευε ότι «ή η Ελλάδα θα φάει το χρέος, ή το χρέος θα φάει την Ελλάδα». Φαίνεται ότι είχε δίκιο. Και είναι τελικά μάλλον το χρέος που θα φάει την Ελλάδα – ξεκινώντας από τις κυβερνήσεις που δείχνουν την πρόθεση να του αντισταθούν.

Παρακολουθώντας την πτώση της κυβέρνησης Παπανδρέου Ι, η πρώτη μου σκέψη στράφηκε στις ομοιότητες με την κατάληξη της κυβέρνησης Μητσοτάκη: οι μεταρρυθμιστικές προθέσεις και των δύο πρωθυπουργών, τα φτωχά αποτελέσματα του επιτελείου τους, οι άστοχες επιλογές στελεχών, η λαϊκίστικη αντιπολίτευση, ο αδυσώπητος ενδοκομματικός πόλεμος και, τελικά, το πρόωρο και άδοξο τέλος. Κι η διαφορά που υπάρχει, ότι δηλαδή η πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη οδήγησε σε εκλογές ενώ η πτώση της κυβέρνησης Παπανδρέου Ι οδήγησε απλά σε μια εσωκομματική αλλαγή φρουράς, δεν έχει και μεγάλη σημασία. Και τις δύο κυβερνήσεις τις διαδέχτηκαν τελικά κυβερνήσεις του ‘παραδοσιακού’ ΠΑΣΟΚ.

Read More...

Επανεκκίνηση

Ο κ. Σαμαράς απευθύνθηκε από το Ζάππειο σε όλα καφενεία της χώρας επιστρέφοντας το επίπεδο και την ποιότητα της πολιτικής συζήτησης στη δεκαετία του 1980. Το θετικό είναι βέβαια ότι απέσυρε την ψευδαίσθηση της εξαφάνισης του χρέους (Ζάππειο Ι) μέσα σε ενάμιση χρόνο. Το πώς όμως θα πετύχει η προτεινόμενη κρατικοδίαιτη «Επανεκκίνηση» (Ζάππειο ΙΙ) πλεονασματικούς προϋπολογισμούς μετά από 4 χρόνια είναι αρκετά λιγότερο από σαφές. Μυθολογικές ανοησίες του τύπου «Είμαστε Έλληνες! Είμαστε ο σπόρος που δεν πεθαίνει!», μπορεί να ανακουφίζουν την εξάντληση των ψηφοφόρων της πατριωτικής Δεξιάς, αλλά ακούγονται τουλάχιστο αστείες – αν όχι κι επικίνδυνες – στην εποχή του ναδίρ της ελληνικής οικονομίας. Είμαι βέβαιος ότι κανείς δανειστής ή επίδοξος επενδυτής δεν θα συγκινηθεί από τη θεωρία του αθάνατου σπόρου.

Read More...

Τα επιδέξια ψέματα του κ. Χαζτηστεφάνου

Σε συνέντευξή του κ. Χαζτηστεφάνου, δημιουργού του Debtocracy, στο NEWS 247 διαβάζω το παρακάτω:

Αναγνώστης του NEWS 247 έγραψε σχολιάζοντας το ντοκιμαντέρ: «Η Ελλάδα δεν παράγει τίποτα. Αν σβήσουμε το χρέος τώρα κανείς δεν θα μας δανείζει για δεκαετίες. Πώς θα επιβιώσουμε;»
Του μεταφέρω την ανησυχία του αναγνώστη και μου απαντά ότι φοβόμαστε κάτι που ήδη ισχύει, καθώς δεν είμαστε στις αγορές και δεν μας δανείζουν και η κυβέρνηση φαίνεται ότι με τα μέτρα και το μνημόνιο δεν θα μπορεί να μας βάλει για χρόνια στις αγορές.
Απορρίπτει τον ισχυρισμό ότι η Ελλάδα δεν παράγει τίποτα και αναφέρεται στον Λ. Βατικιώτη (σ.σ. επιστημονικός συνεργάτης του Debtocracy), ο οποίος έκανε ένα απλό υπολογισμό που μπορείτε να τον βρείτε και στο FAQ της ιστοσελίδα του Debtocracy.
«Υπολόγισε ότι ακόμα και με τα σημερινά πενιχρά φορολογικά έσοδα, αν σταματήσουμε να αποπληρώνουμε το χρέος, φτάνουν τα λεφτά για όλες τις κοινωνικές ανάγκες» τονίζει ο Α. Χατζηστεφάνου.

Ας δούμε λοιπόν τον υπολογισμό του κ. Βατικιώτη από το FAQ της ιστοσελίδα του Debtocracy.

Είναι εξίσου σημαντικό ότι, ακόμα και με τα υπάρχοντα έσοδα η Ελλάδα θα μπορούσε να ικανοποιήσει η Ελλάδα τις ανάγκες της! Αρκεί μια ματιά στον τρέχοντα κρατικό προϋπολογισμό του 2011 απ’ όπου προέρχονται τα παρακάτω μεγέθη, σε δισ. ευρώ:
ΣΥΝΟΛΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΑΝΑΓΚΑΙΩΝ ΔΑΠΑΝΩΝ: 51,6
ΣΥΝΟΛΟ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΩΝ ΕΣΟΔΩΝ: 52,9

Ένα ακόμη παράδειγμα λαϊκισμού που μπλέκει λιγάκι αλήθεια και πολύ ψέμα για να κατασκευάσει την πραγματικότητα που συμφέρει τον προπαγανδιστή.

1. Το ποσό που αναφέρεται ως το σύνολο των εξόδων δεν περιλαμβάνει καμία δαπάνη από το πρόγραμμα των Δημόσιων Επενδύσεων. Το οποίο, αν και μειωμένο αισθητά σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, ανέρχεται στα 8,7 δισ. ευρώ! Σήμερα, οι δημόσιες επενδύσεις χρηματοδοτούνται κατά το μισό περίπου από την ΕΕ. Στο σενάριο που υποστηρίζει ο κ. Βατικιώτης, από πού θα καλυφθεί αυτό το ποσό; Εκτός κι αν υποστηρίζουν ότι πρέπει να μηδενιστούν τελείως οι δημόσιες επενδύσεις και δεν τις θεωρούν «κοινωνικά αναγκαίες». Δεν θα διαφωνήσω απαραίτητα μαζί τους, αλλά ας το ξεκαθαρίσουν.
2. Το μεγάλο ψέμα όμως είναι ότι προσπαθούν να μας πείσουν ότι το Μνημόνιο δεν χρειάζεται χρησιμοποιώντας στοιχεία που αποτελούν αποτέλεσμα του Μνημονίου. Αν κοιτάξουμε το 2009, ο τελευταίος προ-μνημονιακός προϋπολογισμός είχε δαπάνες ύψους 59,3 δισ. ευρώ (χωρίς να υπολογίζω τους τόκους των δανείων) και έσοδα 48,5 δισ. ευρώ. (Το πρόγραμμα δημόσιων επενδύσεων που δεν συμπεριλαμβάνεται στον παραπάνω υπολογισμό παρουσίασε έλλειμμα 7,5 δισ. ευρώ!!) Το ότι η κατάσταση έχει αρχίσει να αντιστρέφεται οφείλεται ακριβώς στη μείωση των δαπανών – λόγω μνημονίου – και την αύξηση των εσόδων – πάλι λόγω μνημονίου. Οπότε, ή το μνημόνιο είναι κακό και αντιστρέφουμε τις ρυθμίσεις που προβλέπονται από αυτό, άρα η λογική του κ. Βατικιώτη δεν ισχύει, ή διατηρούμε την πορεία του μνημονίου, οπότε η λογική του κ. Βατικιώτη δεν ισχύει.

Γι αυτό που είμαι σίγουρος είναι ότι οι συγκεκριμένοι άνθρωποι δεν είναι ούτε αδαείς ούτε ανίδεοι. Ξέρουν πολύ καλά τι λένε και τι γράφουνε και δεν έχουν κανένα ηθικό ενδοιασμό να παραποιήσουν την αλήθεια ώστε να εξυπηρετήσουν το μήνυμά τους. Αυτό είναι που θα έπρεπε να έχουμε στο νου μας κάθε φορά που μας φαίνονται βολικές ή αληθοφανείς οι ανοησίες που μας παρουσιάζουν.

Read More...

Το πραγματικό έλλειμα

Τις τελευταίες ημέρες επανέρχεται στην επικαιρότητα το σενάριο αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους. Υπάρχουν ακόμη και φωνές που υποστηρίζουν την πρωτοφανώς ανήθικη επιλογή της άρνησης εκπλήρωσης των υποχρεώσεων της χώρας απέναντι στους δανειστές της. Ας υποθέσουμε ότι οι πολιτικές μας ηγεσίες, ανήμπορες να αντέξουν το πολιτικό κόστος των αντιδράσεων, υποκύπτουν στην επιλογή της ανευθυνότητας. Ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα; Ας ρίξουμε μια ματιά στα μετρήσιμα μεγέθη.

Read More...

The Greek Crisis Explained, Trilogy (by NOMINT)

The Greek Crisis Explained, Episode 1 from NOMINT on Vimeo.

Μια εναλλακτική άποψη ως απάντηση στο Debtocracy.

(Αν και λιγάκι υπεραπλουστευτικό στην αντιμετώπισή του, δικαιολογείται μάλλον λόγω του κωμικού χαρακτήρα του. )

Read More...

Ο Αριστοφάνης που γύρισε από τα θυμαράκια

(Το κείμενο ετούτης της εβδομάδες έχει έντονες αναφορές στην κωμωδία του Αριστοφάνη ‘Αχαρνείς’, όπως τη μετέγραψε ο Διονύσης Σαββόπουλος στο ομώνυμο έργο του.)

Ο Στρατηγός Λάμαχος: Ο John F. Kennedy ορκίστηκε πρόεδρος των ΗΠΑ την Παρασκευή 20 Ιανουαρίου του 1961. Η εναρκτήρια ομιλία της προεδρίας του θεωρείται πλέον ένα από τα σπουδαιότερα κείμενα πολιτικής ρητορικής, εγκαινιάζοντας μια ένα εποχή πολιτικών τηλεοπτικών super stars. Ο νέος πατριωτισμός του Kennedy περνούσε μέσα από την έννοια του καθήκοντος των πολιτών απέναντι στην κοινωνία, με μια φράση που βρίσκεται από τότε στο επίκεντρο των πολιτικών αναζητήσεων σε όλες τις Δυτικές δημοκρατίες: «Μη ρωτάς τί μπορεί η χώρα σου να κάνει για σένα. Ρώτα τί μπορείς να κάνεις εσύ για τη χώρα σου».

Read More...

Ο Εφιάλτης του Δημόσιου Χρέους

«Υπάρχουν 10^11 άστρα στο γαλαξία. Αυτό ήτανε κάποτε τεράστιο νούμερο. Αλλά είναι μονάχα εκατό δισεκατομμύρια. Είναι μικρότερο από το δημόσιο χρέος! Αυτά τα λέγαμε παλιά αστρονομικά νούμερα. Τώρα πια πρέπει να τα λέμε οικονομικά νούμερα». Richard Feynman

Συχνά αναφερόμαστε στο δημόσιο χρέος σαν να ήταν απλά ένα τεχνοκρατικό μέγεθος που αφορά μονάχα τους γραφειοκράτες του Υπ.Οικ. και τους αναλυτές της Moody’s. Το Δημόσιο Χρέος όμως, αποτελεί το μεγαλύτερο ίσως έγκλημα των κυβερνήσεων της μεταπολίτευσης.

Read More...

Ο Θάνατος του Εμποράκου

Let me tell you how it will be;
There's one for you, nineteen for me.
'Cause I’m the taxman,
Yeah, I’m the taxman.
[Taxman – The Beatles]

Έχουμε όλοι συμφιλιωθεί με το γεγονός ότι οφείλουμε να συμβάλουμε στα κοινά έξοδα της πολιτείας μας. Δεν είναι παράλογο όμως να θεωρούμε τις παρακάτω δύο προϋποθέσεις ως αυτονόητες γι αυτή μας τη συμμετοχή: α) το βάρος να μην είναι υπέρογκο των εσόδων μας – να μη δυσκολεύεται δηλαδή δυσανάλογα η δική μας ευημερία σε βάρος άλλων, και β) να υπάρχει κάποιος βαθμός ανταποδοτικότητας στις υπηρεσίες που απολαμβάνουμε ως πολίτες.

Θα μπορούσε μάλλον να ισχυριστεί κανείς με ευκολία, και βάσιμα, ότι καμία από αυτές τις προϋποθέσεις δεν ισχύει στην παρούσα φάση της ελληνικής πολιτείας. Από τη μια μεριά, η φορολογία επιβαρύνει δυσανάλογα όσους συνειδητά αναλαμβάνουν τη συμμετοχή τους, ή δεν μπορούν καν να την αποφύγουν, προς όφελος των φοροφυγάδων. Από την άλλη, πέρα από τους κοινωνικούς λαθρεπιβάτες, υπάρχει μεγάλη μερίδα πολιτών που αρνείται να τροφοδοτήσει πλέον ένα σύστημα από το οποίο απουσιάζει κάθε μορφή ανταποδοτικότητας. Κι είναι και αδύνατο και άδικο να προσπαθεί η κυβέρνηση να μειώσει τη φοροδιαφυγή αν δεν εξασφαλίσει πρώτα ένα ικανοποιητικό βαθμό ανταπόδοσης.
Οι δαπάνες της κυβέρνησης, από 44.8% του ΑΕΠ το 2006, έφτασαν το 53.1% του ΑΕΠ το 2009. Κανείς νομίζω δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι έχουν αυξηθεί αντίστοιχα οι υπηρεσίες που παρέχει το κράτος στους πολίτες. Τροφοδοτούμε με τους φόρους μας ένα τεράστιο δημόσιο τομέα που μόνο στόχο φαίνεται να έχει τη διατήρηση του όγκου του και την προστασία των παρασιτικών ομάδων που το ελέγχουν. Ταυτόχρονα, τα ελλείμματα των ΔΕΚΟ έχουν ξεπεράσει τα 15 δισ. ευρώ τα τελευταία χρόνια και εξακολουθούν να κοστίζουν στο δημόσιο περισσότερο από 1.5 δισ. ευρώ ετησίως. Όσο δηλαδή περίπου το μισό έλλειμμα του τακτικού προϋπολογισμού. Κι ενώ το μνημόνιο αναφέρεται σαφώς και στη «διαχείριση και αποκρατικοποίηση των κρατικών επιχειρήσεων», η κυβέρνηση έχει κάνει ελάχιστα βήματα προς αυτή την κατεύθυνση. Προτιμώντας προφανώς την ευκολία να συνεχίσει να επιβαρύνει όλους τους πολίτες από το να στραφεί ενάντια στα πολύ ηχηρά κι οργανωμένα συνδικάτα των ΔΕΚΟ. Ποιος όμως είναι διατεθειμένος πια να μοιράζεται το μόχθο του με τους συνδικαλιστές της ΔΕΗ;

Το φορολογικό νομοσχέδιο που κατατέθηκε αυτή την εβδομάδα είναι με διαφορά το πιο αυστηρό που έχουμε δει στη χώρα μας, ενώ ταυτόχρονα και το πιο ανεύθυνο. Ας αναλογιστούμε λιγάκι το μέγεθος της ειρωνείας: ενώ απειλεί με ποινές φυλάκισης ακόμη και τους μικρο-οφειλέτες του Δημοσίου, δίνει το δικαίωμα στο ίδιο το Δημόσιο να εξοφλεί τους δικούς του οφειλέτες με έντοκα ή ομόλογα. Και βέβαια, οι οφειλέτες του Δημοσίου δεν είναι οι μεγάλες επιχειρήσεις και οι κακές πολυεθνικές. Αυτές ούτε μπορούν να κρυφτούν από την εφορία, ούτε μπορούσανε ποτέ. Στο στόχαστρο του νομοθέτη είναι η μικρο-μεσαία επιχείρηση που στις περισσότερες περιπτώσεις δεν πληρώνει τις οφειλές της προς το Δημόσιο γιατί απλά αδυνατεί να ανταπεξέρθει στις πιέσεις τhς κρίσεις και στερείται των απαραίτητων πόρων. Ποιό θα είναι λοιπόν το αποτέλεσμα; Θα γεμίσουν τα δικαστήρια κι οι φυλακές από εμπόρους που αδυνατούν να αποδώσουν το ΦΠΑ; Και ποιος θα αναλάβει το κόστος αυτής της επιχείρησης – το οποίο υποθέτω δεν θα είναι κι αυτό καθόλου ευκαταφρόνητο;

Η κυβέρνηση φάνηκε αρχικά, σε επίπεδο εξαγγελιών τουλάχιστο, να έχει την τόλμη να οδηγήσει το κράτος στις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Σύντομα όμως οι όποιες ελπίδες μας αντικαταστάθηκαν από απογοήτευση και οργή. Συμβιβάστηκε με τους φαρμακοποιούς και τους γιατρούς του Δημοσίου, άφησε σχεδόν ανέγγιχτους τους συμβολαιογράφους και περιόρισε το πεδίο δράσης της στα εισπρακτικά μέτρα εναντίων των πολλών και σιωπηρών πολιτών. Κι αντί να οδηγήσει την αγορά σε ένα ριζοσπαστικό κύμα απελευθέρωσης κι απορυθμίσεων, προτίμησε τις επιφανειακές λύσεις που θα καλύπτανε απλώς τις βασικές τις υποχρεώσεις απέναντι στην Τρόικα. Συνδυασμένες επιπλέον κι από τους θεατρινισμούς των τελευταίων ημερών με αφορμή τη μορφή εκμετάλλευσης της Δημόσιας περιουσίας.
Αυτή τη βδομάδα, η Αθήνα τυλίχτηκε ξανά στις φλόγες των καθεστωτικών και των γνωστών-αγνώστων. «Σε καμιά περίπτωση δεν θα δεχθούμε να γίνουμε αυτόχειρες ούτε θα χειροκροτήσουμε την αφαίμαξη και την αφαίρεση των κατακτήσεών μας», δήλωσε ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ. Δυστυχώς δεν υπάρχει κανείς να του απαντήσει εκ μέρους όλων εμάς των υπολοίπων που πληρώνουμε τα προνόμιά του και τα ελλείμματα που δημιουργεί η επιχείρηση για την οποία δουλεύει. Και σύντομα, με τη στήριξη του νομοθέτη, θα έχει και το δικαστή να στηρίζει αυτές του τις «κατακτήσεις» απειλώντας και την ίδια μας την ελευθερία.

Read More...