Το κυνικό χιούμορ του Αχμαντινεζάντ

Ένα φαινόμενο που δεν κατάφερα ποτέ να συμφιλιωθώ μαζί του αισθητικά είναι η χρήση του χιούμορ στις χαμηλού μπάτζετ ταινίες τρόμου της δεκαετίας του 1980. Η χαοτική διασπορά αίματος σε ολόκληρη την οθόνη στο ρυθμό της ντίσκο μουσικής, οι κακόγουστες φάρσες που καταλήγουν σε αποκεφαλισμούς με μηχανοκίνητα πριόνια και σκουριασμένα οδοντιατρικά εργαλεία, το ειρωνικό μειδίαμα στο πρόσωπο του μανιακού δολοφόνου. Αυτή τη συνύπαρξη της διαστροφικής βίας με μια χολιγουντιανού ύφους ελαφρότητα, δεν κατάφερα ποτέ να την κατανοήσω. Αποπροσανατόλιζε τις κινηματογραφικές μου προσδοκίες και προκαλούσε πάντα περισσότερο την αποστροφή μου παρά τρόμο. Κι αν δεν έγινα ποτέ φαν αυτού του είδους, δεν ήταν τόσο από το φόβο της σάλτας τομάτας, όσο από ένα ένστικτο αυτοπροστασίας απέναντι στην πολύ κακή αισθητική.

Read More...

Πέπλο άγνοιας

Συχνά, τα όσα διαδραματίζονται στους δέκτες της τηλεόρασής μας μάς φαίνονται ξένα, αδιάφορα, πολύ μακριά από την πραγματικότητά μας. Παρακολουθώντας τα γεγονότα στη Λιβύη δυσκολευόμαστε να διακρίνουμε τη διαφορά ανάμεσα σε μια κινηματογραφική παραγωγή και την αλήθεια της βαρβαρότητας που διαδραματίζεται δίπλα μας. Με ευκολία τότε καταφεύγουμε σε ανέξοδα συμπεράσματα και αφήνουμε τη φαντασία μας να παρασυρθεί από σενάρια συνομωσίας και διεθνείς ίντριγκες, όπως ακριβώς στα σενάρια των αγαπημένων μας ταινιών.
Ας φανταστούμε λοιπόν και το παρακάτω σενάριο:
Η Ελληνική Αεροπορία βομβαρδίζει τις τελευταίες δύο εβδομάδες την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και την Πάτρα. Το πυροβολικό και οι μισθοφόροι των Ειδικών Δυνάμεων έχουν περικυκλώσει τα Γιάννενα και καθεστωτικοί ελεύθεροι σκοπευτές βρίσκονται τοποθετημένοι γύρω από σχεδόν όλες τις μεγάλες πλατείες της χώρας. Τα θύματα ξεπερνούν τους 1000 αλλά ο ακριβής αριθμός των νεκρών είναι αδύνατο να προσδιοριστεί μιας και όλοι οι ξένοι ανταποκριτές έχουν εκδιωχτεί από τη χώρα. Σύμφωνα δε με διεθνή πρακτορεία ειδήσεων δεκάδες χιλιάδες προσφύγων έχουν πλέον αρχίσει να πολιορκούν τα σύνορα με την Αλβανία.

Read More...

AbdelKareem Nabil Soliman

Η ζωή του δεν θα ήτανε ποτέ ξανά η ίδια. Τον Οκτώβριο του 2005 ξεσπάνε στο Maharram Beh βίαιες συγκρούσεις μεταξύ μουσουλμάνων και κοπτών χριστιανών. Ο AbdelKareem Nabil Soliman, αυτόπτης μάρτυρας των βίαιων γεγονότων, αποφασίζει να καταγράψει στο blog του τη «βαρβαρότητα, απανθρωπιά, και κλεψιά» των μουσουλμάνων συμπολιτών του. Ήταν μόλις 22 ετών κι ένας από τους πιο υποσχόμενους φοιτητές της Νομικής Σχολής του Ισλαμικού πανεπιστημίου El Azhar – ενός από τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια του ισλαμικού κόσμου. Το αποτέλεσμα ήταν η άμεση αποβολή του από τη σχολή και, την 26η Οκτωβρίου, ακολουθεί κι η πρώτη του σύλληψή από το καθεστώς Μουμπάρακ.
Ξεπερνώντας χρόνια κατήχησης και θρησκευτικού φανατισμού, είχε τη δύναμη να γράψει: «Πρέπει με θάρρος και τόλμη να εναντιωθούμε σε αυτές τις διδασκαλίες». Αυτές είναι οι διδασκαλίες, υποστήριξε, «που έχουν γίνει πληγή για την ανθρωπότητα και δεν υποστηρίζονται πια παρά μόνο από εξτρεμιστές όπως ο bin Laden, o al Zarqawi, o al Zawaheeri κι οι τραμπούκοι που επιτέθηκαν στους αδερφούς μας Κόπτες, κάψανε τα σπίτια τους, κλέψανε τις περιουσίες τους, και προσπάθησαν να επιτεθούν στους ιερείς τους και να καταστρέψουν τις εκκλησίες τους». Ο Kareem θα περάσει τα χρόνια που ακολουθούν 1470 ημέρες στις φυλακές της Αιγύπτου καταδικασμένος για βλασφημία.

Read More...

Ιστανμπούλ

Καθώς κατεβαίνεις την İstiklal από την πλατεία Taxim προς τον πύργο του Γαλατά, απέναντι από την πρεσβεία της Σουηδίας – στο δεξί σου χέρι - θα βρεις ένα μικρό στενάκι που οδηγεί στο ‘soho’ της Ιστανμπούλ. Μια γειτονιά που, συνεπής με την παράδοση της πόλης, χωράει όλα τα χρώματα και τις γεύσεις του κόσμου. Από γεμιστά μύδια σε πάγκους στη μέση του δρόμου - για τους πιο τολμηρούς – μέχρι cocktails, long drinks και πίτσες – για τους πιο παραδοσιακούς τουρίστες, η πόλη λάμπει από την πολυπολιτισμική φιλοξενία της. Όπου ‘φιλοξενία’ δεν σημαίνει τυπική ευγένεια και απλή ανεκτικότητα (αξίες που έτσι κι αλλιώς δεν θα πρέπει να υποτιμούμε), αλλά πραγματική διάθεση των ντόπιων να σε κάνουν να αισθανθείς την πόλη σαν σπίτι σου και γίνεις κι εσύ κομμάτι της πολυφωνίας της.

Read More...